Ik ben nu een maand bij hem betrokken.

Er waren veel ruzies thuis en hij ging niet meer naar school. Zijn zelfvertrouwen was laag en het gevoel van falen groot.
In de afgelopen maand heeft hij keihard gewerkt. Door middel van de Brainblocks heeft hij mij, zichzelf en zijn omgeving inzicht gegegeven in wat er in zijn hoofd omgaat. Dat is fijn, maar ook heel heftig. De spiegel en confrontatie met jezelf komt binnen.
Om nog meer inzicht te krijgen in zijn gedrag zou hij getest worden. Dat is spannend, zeker voor een kind.
Je kent de persoon die je gaat testen niet, komt terecht in een voor jou nieuwe en dus onveilige omgeving.

Hij ging en nam plaats in de wachtruimte waar het vol en druk was. Prikkelalarm.
Zijn naam werd geroepen en hij moest meekomen. De gang in. Zijn moeder wilde mee, maar mocht niet.
Geen uitleg over wat hem te wachten stond, geen aandacht voor zijn gevoel van onveiligheid en onduidelijkheid.

Het kind werd samen met een voor hem onbekende samen gezet in 1 ruimte en daar mocht hij 2 uur lang allemaal vragen maken. Iets wat voor hem al veel te snel gaat, hij wist niet eens meer de naam van de psycholoog.
In alle angst deed hij zijn best om alles te maken, maar helaas zijn interne angsten werden te groot. Het gevoel van falen kwam weer, het niet kunnen lezen van de vragen vanwege zijn stoornis.

Hij kon het mij feilloos vertellen naderhand: “ik zat vast, vast in mijn hoofd. Hij leek wel te ontploffen, maar ik durfde de vraag niet te stellen. Ik voelde mij onveilig, ik wist niet eens haar naam…..Na de 2 uur zat het erop, 13 vragen onbeantwoord. Niet omdat hij het antwoord niet wist, maar omdat hij zich niet veilig voelde om aan te sluiten bij de psycholoog. Sterker nog ze zat weggedoken in haar laptop.

De dag erop: paniek, escalatie en telefoon. Het was zijn moeder: “Sebas, mijn kind is weer terug bij af…hij is boos, verdrietig, heeft gefaald en is niet meer in staat om verder te kunnen met zijn dag. Hoe moeten wij verder met zijn onderzoek, hoe wordt hij gezien en gehoord, zodat hij zich veilig mag en kan voelen? Samen met moeder en kind gaan we op ontdekking en we komen middels de Brainblocks tot mooie inzichten. Zijn angsten, falen en het niet durven te komen tot intermenselijk contact. Ja ze kwamen allemaal naar boven, maar helaas morgen moet hij weer naar het onderzoek.

Beste mensen. Hoe kunnen we nou testen als we niet aansluiten bij de belevingswereld van het kind? Als datgene waar hij om vraagt er niet is, namelijk een voor hem veilige omgeving om te komen tot……..

Geplaatst in Durf te zijn | Reacties uitgeschakeld voor Ik ben nu een maand bij hem betrokken.

Daar staat hij dan,

Geen alternatieve tekst opgegeven voor deze afbeelding

kijkend naar de wereld. Nog veel te jong om al zoveel ervaringen te hebbben mogen ervaren. Mensen die hem zouden moeten ondersteunen met datgene wat voor hem belangrijk is. Hij die net als ieder ander kind zo graag begrepen wil worden, ja hij, hij zit nu thuis. Niet omdat hij dat wil, maar omdat aansluiting zoeken bij de belevingswereld niet mogelijk was. Hij die samen met mij de wereld in kijkt, de wereld die aan zijn voeten ligt. Samen kijkend naar zijn perspectief. Sebastiaan ik wil net zoals ieder ander naar school…..Ieder kind heeft toch recht op aansluiting en een passende school. Het verdriet is voelbaar en doorleefbaar. Het raakt mij in mijn bron in in al datgene wat ik probeer om te buigen. Om buigen naar het passend maken voor ieder kind. Fijn dat ik hem en zijn familie kan ondersteunen en de komende periode de vertaler mag zijn naar die ander die niet in staat is om in te voegen bij zijn belevingswereld…….

Geplaatst in Durf te zijn | Reacties uitgeschakeld voor Daar staat hij dan,

Emotionele afstemming.

Gisteren was weer een dag waarin ik met de leerlingen op mocht trekken binnen het onderwijs. In een gesprek met een leerling bemerkte ik dat er veel weerstand zat, ik was niet in staat om aan te sluiten, voelde mijn tenen verkrampen en kreeg het gevoel dat ik tekort schoot. Alles leek erop dat dit moment het moment bleef van het niet elkaar kunnen vinden. Ik liet mijn gedachte los en zocht emotioneel de afstemming met de ander. De leerling zat er helemaal doorheen, letterlijk onderuit gezakt, gesloten houding en het niet ingaan op vragen. Hij blokkeerde fysiek, dit was mijn kans en ik benoemde wat ik zag, echter ook dit was niet toereikend tot het vinden van het echte contact. Tot ik hem vroeg naar zijn thuissituatie, waarom? Gewoon gevoel, het gevoel hebben van dit is niet de jongen die hij is en wil zijn. Dit is namelijk een jongen die vraagt om gezien te worden. Hij brak en begon direct te huilen, vanuit zijn diepste bron, namelijk zijn hart. Hij miste zijn vader en maakte zich zorgen om zijn moeder. Ik versmolt in zijn emoties en durfde ook mijn traan te laten zien. Wat ik zag? Ik zag ontspanning in het gezicht van de leerling, ik zag verder dat we emotioneel helemaal 1 waren. Wauw wat mooi dat ik dit mag ervaren en wat mooi dat de leerling opgelucht wegliep. Ik bedankte hem voor deze wederzijdse intense afstemming en zag daar dan toch een kleine glimlach op zijn gezicht………

Ik zie de gitaar als metafoor, een metafoor voor afstemmen op de ander. Stem af zonder dat je weet wat voor impact de muziek op de ander heeft, maar als je de snaren goed stelt zullen de klanken van waarde zijn voor de emoties van de ander…..

Geplaatst in Durf te zijn | Reacties uitgeschakeld voor Emotionele afstemming.

Samen of toch alleen.

Ja daar staat ze dan, haar pad, haar knuffel…maar wie is er voor haar. De afgelopen jaren heb ik dit meerdere keren voorbij zien komen. Mensen die vastzitten even niet meer weten met wie en waarheen. Vaak hoorde ik, Sebas ik kreeg het gevoel dat we het samen doen, maar ik ben alleen. Niet met jou, maar met mijn omgeving. Mensen horen en zien mij niet, ze denken dat ze mij zien. Ik kijk omlaag naar de grond en er wordt gepraat, niet met mij Sebas maar over mij. Ik heb mijn pad al wel uitgezet echter deze is mistig, ik hoop dat ze me kunnen helpen de mist op te laten trekken. Maar helaas weer niet, sterker nog de mist word dikker en dikker. Jij bent iemand die echt samen doet en mij echt meeneemt over mijn pad. Jij zegt altijd de regie heb jij en ik, ik loop met je mee. Welke kant, ach wat maakt het uit Sebas, ik vertrouw jou en daarom durf ik te vertrouwen op mijn pad…pfff weer een brok in mijn keel…

Geplaatst in Durf te zijn | Reacties uitgeschakeld voor Samen of toch alleen.

De afgelopen jaren…

De afgelopen jaren waren moeilijk voor hem. Hij zat op zijn kamer, nam geen deel aan het gezinsleven en verzorgde zichzelf niet. Hij wilde niks meer, had niks meer om voor te vechten, zag geen toekomstperspectief…..Hij vertelde mij dat het wel goed was en dat hij heel diep van binnen wilde stoppen. “Wie wil er nog contact met mij? Wie ziet mij en wie neemt de moeite om eens echt bij mij aan te sluiten?Als ik zeg dat ik niet meer wil, gaan alle alarmbellen af en dan wordt het alleen maar lastiger. En diegene die dan willen aansluiten sluiten niet aan bij mij, maar sluiten aan bij de angst dat ik niet meer wil.”

“Jij bent de enige die in staat was daar doorheen te kijken. Jij geeft mij het gevoel dat ik mag zijn wie ik ben. Elke week kom je bij mij, zonder oordeel, onvoorwaardelijk en zonder enige vorm van druk op te leggen.”

Vandaag was zijn dag, de dag dat alles anders is.
Hij zet stappen richting een voor hem zinvolle dag invulling. Hij heeft zijn theorie examen van zijn autorijbewijs behaald, iets waarvan hij dacht dat het nooit mogelijk was.
Samen al rijdend in de auto gaven we elkaar het compliment, namelijk het compliment van onvoorwaardelijke steun naar elkaar waardoor we in staat zijn om aan een nieuw toekomstperspectief te bouwen.
Vandaag hoefde ik hem niet meer te vragen hoe hij zich voelde.
Ik zag zijn emoties en voelde dat hij voor het eerst in ons contact aansluiting zocht bij zijn eigen emoties….

Na ons gesprek van vandaag rijd ik terug naar huis, met een glimlach en het gevoel dat dit nou precies is waar ik het voor doe. Namelijk nooit opgeven, altijd vooruit kijken. En als dat niet kan kijk je achterom en zie je dat je niet terug wilt naar dat wat er ooit was, namelijk de uitzichtloze gedachte van niet meer willen.
Al is het perspectief nog zo klein, vergeet nooit dat er voor ieder mens perspectief is…….

Geplaatst in Durf te zijn | Reacties uitgeschakeld voor De afgelopen jaren…